Uzağında, daha da uzağında bir yerlerde bulunuyor olmamın rahatsızlık vermeyeceğini sanıyorum. Ve yine sanıyorum ki bu kilometreler dakikalar geçtikçe artıyor. Yani biz öyle farz ediyoruz. Yoksa nasıl erişeceğiz bu bitmek tükenmek bilmeyen yolun sonuna? Nasıl kavuşacak bu ardım sıra bedenime gölgelik eden dağlar?

Uzağımda, daha da uzağımda bir şeyler oluyor. Tam şu anda. İçinde bulunduğumuz bu vadinin gökyüzüne erişen, zirvesine erişilmesi güç dağların yamaçlarında, buradan bin fersah uzakta bir yerlerde.. Bir şeyler oluyor.Tam yüreğimin üstünde tepiniyor zarif bir geyik, topuk seslerini işitiyorum..

Bin fersah, uzağında. 

Adamın ellerini anlamsızca hareket ettirdiğini düşünüyorum, bir kadınsa avuç içlerini aşındırırcasına alkışlıyor onu.
Alkışlar ve artan müzik.
Alkışlar ve yükselen melodinin o karşı konulamaz coşkusu..

Erişiyorum, avuç içlerim terliyor. Dudaklarımın kuruluğuna aldırmadan göz yaşımın tuzunu salıveriyorum ıslatmasını beklercesine yanaklarımdan aşağıya.Süzülüyor, zaman ise acımadan ilerliyor hızlı ve cürretkar.. Orkestra gururla selam veriyor, şef ise sağ elinde ki batonu ile havada bir şeyler çizercesine kıvrımlaştırarak eğiliyor ve sol elini karın hizasına getirip suratına o minnettar gülümsemesini yerleştirerek selamını tamamlıyor.

Naif ve kırılgan bir sevinçle avuç içleri aşınan kadın kalbinin böyle hızlı çarpmasına güzel anlamlar yükleyerek salondan ayrılıyor.

Alkışlar..

Şimdi ise maviliği farz edeceğiz.

Bitmek bilmeyen bir uzaklığın ortasında, beni sana seni ise bana bağlayan bir mavilik.Tan ağarırken arınan, her geçen gün daha da güzelleşen bir mavilik.
Tığ gibi incelmiş bileklerindeyiz şimdi, bir avuç maviliğimle. 

Oysa sen, öyle uzaksın ki.

Bitmek bilmeyen yolların şahı gibisin. Hep o uzaklıkta ki güzel; gel etme eyleme denecek yerdesin.

Yahut bilirim, bir gün geri döneceksin.

Uzağındayım,

Uzağımdasın;

Bileklerine kondurduğum mavilik, yüreğine uçurduğum ömürlük kelebekler kadar.

Bitmek bilmeyen yollar,bin fersah kadar
Uzağımda olduğun kadar yakın..

Dilek Polat