Ve İnsan Kanatlarından Ayrılır Bir Gün

''ve insan kanatlarından ayrılır bir gün..''
                                          - Birhan Keskin

               Yangın yerinden farksız anlarım vardı.Küller gibi savrulup giden mutluluklarım kora dönüşüp tekrar savrulup kaybolurken aynı yerde durduğumu fark ettim. Sonraki basamağa bakmadan ayak bastığımı,sonunu görmekten korkarcasına kendimi oyaladığımı.
               Gecelerinde boğulduğum bahar ayları sonbaharın etkilerini yaşatıyor ömrüme. Pişmanlık mı? Keşkeler mi? Yoruluyorum, iki damla göz yaşına sahip çıkamayan bir bedenden bu kadar güçlü olmasını beklemek değil miydi gülünç olan? Başka bir yerde,başka bir zamanda demişler..
Doğrularımı sorguluyorum,emin olduğum şeylerden bir bir vazgeçiyorum.. Başka birinin doğrusuna sığınmama ramak kalırcasına kararsızım. Melodiler kulağımda gezinen birer uğultudan ibaret.
              Keşke.. Bazen hiç konuşmadan anlatabilsem derdimi.. Bi bakışla,bi gülüşle söyleyebilsem.. Kelimeler o kadar ağır geliyor ki.. Yaprakları bir bir dökülen,kökünü güvelerin kemirdiği bir ağacın kuruyacağını bile bile niye hala dallarını buduyoruz ki? Umuda bulanmış bi halde kanatlarından ayrılır mı hiç insan? Ayrılır elbet. Umudunun yeşerttiği yaralar asla kabuk bağlamazlar hemde..

            Güçlü durmanın en güç olduğu zamanların birinde,yarını belli olmayan hayallerimin peşinden sürüklenircesine koşuyorum.. Oysa;
               Tam da mevsimi çekip gitmelerin..
Tam da mevsimi en kuytu kalabalığa sığınmanın..
        Umutlarından kaçıp
                 Gerçeklere sığınmanın..

                                                                  Keşke!


Dilek Polat / 9.7.16