Ankarada Kar'
Nereden başlasam bilemiyorum sevgilim.
Her yer bembeyaz..
Örtüyor tüm karanlığı,çirkinliği ve küstahlığı bu gece kar.
Hayallerim ise senden uzak duramayacak kadar ahmaklar ..
Sen ve ben ..
Yürüdüğümüz sokaklardaki ayak izlerimizi örtüyor beyazlık.
Her bir adımımız siliniyor ardımızda,
Sadece ikimiz,sessiz bir sokakta ..
Tıpkı son demlerini yaşayan sonbahar gibi dökülüyor aydınlık,
Yavaş yavaş ve usulca sarıyor çevremizi..
Sen elveda diyorsun,ben ise gitme sevgili ..
Yeniden başlamak gerekiyor hayata ve aldığım her nefes değişiyor bir anda.
'Aşk' ile başlayıp dilimin ucunda dolanan adın,harf harf,hece hece yankılanıyor kulağımda.
İlk acı buymuş demek.
Tıpkı göğsüme yediğim bir hançer gibi acıyor kalbim,
Dayanamam diyerek haykırsamda nafile,
Farkında olmadan alışmışım sensizliğe ..
Peki ya şimdi neden hatırlattın kendini bana ?
Neden bu çaban?
Geri dönmeyi istesende kapalı tüm kapılar,kilitli ve anahtarları kayıp.
Keşke gitmen o kadar kolay olmasaydı,üç heceden ibaret olmasaydı ..
Ve yaşadıklarımız gözünde biraz değer kazansaydı ..
Eskiye dönmek çok güç.
Çünkü daha da puslu artık gece,Ankarada kar yağıyor ve sen şehrin öbür ucunda onunla birliktesin yine ..
-Dilek Polat 11Aralık2010
0 yorum:
Yorum Gönder