Sadece sen ve ben.
Soğuk.Hiç olmadığı kadar soğuk ellerin.Ya ardında taşıyor ihanetini,ya da gizlemeye çalışıyor sevecenliğini ..
Boşuna kurduğumuz hayaller kadar donuk kalbim.
Çünkü sen vakitsizce gittin.
Ve bu gidişin,diğerleri gibi değildi.
Vurgun yemişti kalbim.
Sana ait bir kurgu olamayacaktı gidişatın.
Savruldukça derinlere batıyordun ve bu bataklık seni bırakmamak için elinden geleni yapıyordu.
Gölgen peşinde,karanlık göğsüne yaslamıştı başını.
Sapsarı ve kıvırcıktı saçları.
Siper etmişti ruhuna bedenini.
Anlamıyor muydum !
Duymuyor muydum olanları ?
Senin onunla yaptıklarını bir bir işitiyordu kulaklarım ve ürperiyordu içim.
Her bir dokunuşunda ona,ben hissediyordum soğukluğunu ellerinin.
Sen onunlayken bile,ben seninle olmayı diliyordum tanrıdan !
Her hecem sen kokuyor artık.
Ne yapacağımı bilemiyorum hatta.
Durgun denizler kadar paylaşıyorduk dalgaları,
Bulutlar ise bütün karanlığını çarpıyordu üstümüze.
Yanlızdık,hiç olmadığımız kadar ..
Sen ve ben..
Eksik parçalar halinde birleştirilmeyi bekliyorduk sadece .
Dilek Polat
0 yorum:
Yorum Gönder